کیفیت برنامه درسی وآموزش دانشگاهی با رویکردی پدیدارشناسانه چارچوبی برآمده از خودمردم نگاری

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

چکیده

چکیده:کمی شدن و پولی شدن بدقواره،  انگارۀ آرمانی  از تحصیل دانشگاهی در ایران را  مخدوش ساخته است . گوهر علم ورزی و درس وبحث  وشوق  اکتشاف ، بحث انگیز شده است. پدیده صندلی های خالی از نخستین آثار دوره ای پرابتلاست که در آن قرار است آموزش عالی تاوان رشد بی رویه خود را بدهد. این در حالی است هنوز خانواده ها فرزندان خود را به خارج ومنطقه  وگاهی کم اعتبارترین دانشگاه ها می‌‌فرستند. اگر دانشجو خوب درس می‌‌خواند یا نمی‌‌خواند، اگر برای مدرک می‌‌آید یا در صدد خلاقیت است  همه را  باید در  این دید که چه معنایی از دانشگاه واز بودن در دانشگاه در ذهن دارد.پرسش تحقیق حاضر این است  که ادراک دانشجویان از دانشگاه ایرانی و آمدن به دانشگاه و درس خواندن در آن وفارغ التحصیل شدن از آن چیست؟ تحقیق به روش کیفی است. نویسنده با تحلیل محتوای تجارب آموزشی خویش و با استفاده از یاداشتهای حرفه ای و نیز  از طریق تفسیر پدیدارشناختی گفتگوهایش با  همکاران علمی و دانشجویانش، چارچوبی برای فهم پدیدارشناختی کیفیت ادراک شدۀ دانشجو فراهم آورده است. 291 واحد معنایی از سه نوع یادداشت ثبت شده (خاطرات روزانه حرفه ای، گفتگو با همکاران هیأت علمی، گفتگو با دانشجویان)  به عنوان چارچوب نمونه هدفمند انتخاب شده از بازۀ زمانی 1383 تا   1393 رمورد تأمل پدیدارشناسانه واقع شده است. کیفیت تحصیلات دانشگاهی تابعی از شبکۀ تودرتویی از  معانی در تجربه های واقعا زیستۀ دانشجویی است. کیفیت برنامه درسی وآموزشی چگونه است ؟؟ این منوط به آن است که دانشجو به تحصیل دانشگاهی چه معنایی می‌‌دهد؟ معنایی که در شبکه ای از تداعی های ذهنی از آدمها، خدمات،کارکردهای تأمین نیاز، برنامه ها وبیانیه ها، عملکردها، فر صتها، امکانات وزیر ساختها، زیبایی ها، نمادها ، انتظارات، آوازه ها  ورخداده ها شکل می‌‌گیرد .

کلیدواژه‌ها